موتور
موتور جزء اصلی یک کامیون است-شبیه قلب انسان-که به وسیله نقلیه نیرو می‌دهد. در حال حاضر، موتورهای کامیون در درجه اول به دو دسته تقسیم می شوند: موتورهای دیزلی و موتورهای بنزینی. در این میان، موتورهای دیزلی به دلیل بازده حرارتی بالاتر، گشتاور خروجی قوی و مصرف سوخت عالی، به طور گسترده در کامیون‌های سنگین-و اکثر کامیون‌های متوسط{5}}استفاده می‌شوند. موتورهای بنزینی نسبتاً کمتر رایج هستند و کاربرد اصلی خود را در کامیون‌های سبک{6}} معینی پیدا می‌کنند. موتور با احتراق سوخت، انرژی شیمیایی را به انرژی مکانیکی تبدیل می کند و در نتیجه خودرو را به جلو می راند.
سیستم انتقال و محور محرک
وظیفه سیستم انتقال قدرت تولید شده توسط موتور به محور محرک است که به نوبه خود چرخ ها را به چرخش می کشاند. در درجه اول شامل اجزایی مانند کلاچ، گیربکس و میل محرک است. کلاچ برای درگیر کردن یا جدا کردن جریان نیرو بین موتور و گیربکس، تسهیل راه اندازی خودرو، تعویض دنده، و توقف عمل می کند. گیربکس از ترکیب‌های مختلف دنده برای دستیابی به نسبت‌های مختلف دنده استفاده می‌کند و در نتیجه نیازهای خودرو را برای سرعت و گشتاور در شرایط مختلف رانندگی برآورده می‌کند. میل محرک وظیفه انتقال توان خروجی از گیربکس به محور محرک را بر عهده دارد. محور محرک حلقه نهایی در پیشرانه کامیون را تشکیل می دهد. نیروی انتقال یافته از میل محرک-از طریق اجزایی مانند محرک نهایی و دیفرانسیل-به چرخ‌های چپ و راست توزیع می‌شود و آنها را قادر می‌سازد تا خودرو را بچرخانند و به جلو برانند.
سیستم فرمان و محور غیر{0}راننده
سیستم فرمان راننده را قادر می سازد جهت حرکت خودرو را کنترل کند. سیستم های فرمان متداول شامل سیستم های فرمان مکانیکی و سیستم های فرمان برقی است. یک سیستم فرمان مکانیکی مانورهای فرمان را از طریق اجزای مکانیکی مانند فرمان، دنده فرمان و میله های اتصال انجام می دهد. یک سیستم فرمان برقی با استفاده از یک مکانیزم کمکی قدرتی-مانند کمک هیدرولیک یا برقی{4}} بر روی سیستم مکانیکی ایجاد می‌شود که فرمان را برای راننده آسان‌تر و از نظر فیزیکی کمتر نیاز دارد. محور غیر محرک در انتهای غیرمحرکه وسیله نقلیه قرار دارد. وظایف اصلی آن پشتیبانی از بدنه خودرو و تحمل بخشی از بار است، در حالی که به چرخ‌های آن اجازه می‌دهد تا چرخ‌های محور فرمان را دنبال کنند تا حرکات چرخشی مربوطه را در طول مانورهای فرمان انجام دهند.
سیستم ترمز
سیستم ترمز یک سیستم حیاتی برای اطمینان از ایمنی عملیات کامیون است که به وسیله نقلیه امکان کاهش سرعت یا توقف کامل را می دهد. سیستم ترمز در درجه اول از ترمز کار (ترمز پایی) و ترمز دستی (ترمز دستی) تشکیل شده است. سیستم ترمز سرویس معمولاً از مکانیزم های هیدرولیک یا پنوماتیک استفاده می کند. از طریق اصطکاک بین لنت ترمز و دیسک ترمز (یا درام) نیروی ترمز ایجاد می کند و در نتیجه سرعت چرخ ها را کاهش می دهد. برعکس، سیستم ترمز دستی برای جلوگیری از غلتیدن خودرو پس از توقف آن طراحی شده است و معمولاً از روش ترمز مکانیکی استفاده می کند. علاوه بر این، برخی از کامیون‌ها مجهز به دستگاه‌های ترمز کمکی-مانند ترمزهای موتور و کندکننده‌ها-برای افزایش ایمنی ترمز در شرایط عملیاتی خاص، مانند سرازیری‌های طولانی مدت هستند.
تجهیزات الکتریکی
سیستم الکتریکی منابع تغذیه ضروری مختلف از جمله باتری، دینام، سیستم روشنایی، سیستم سیگنالینگ و سیستم ابزار دقیق را برای کامیون فراهم می کند. این باتری برای ذخیره انرژی الکتریکی، تغذیه سیستم های استارت و احتراق خودرو، و همچنین تامین برق برای برخی قطعات الکتریکی در زمانی که موتور کار نمی کند، کار می کند. دینام، در عین حال، انرژی مکانیکی را به انرژی الکتریکی تبدیل می کند، در حالی که موتور در حال کار است، در نتیجه باتری را دوباره شارژ می کند و برق دستگاه های الکتریکی خودرو را تامین می کند. سیستم روشنایی -شامل چراغ‌های جلو، چراغ‌های عقب، چراغ‌های راهنما، چراغ‌های مه شکن و اجزای مشابه{4}} رانندگی ایمن را در ساعات شبانه یا در شرایط نامساعد جوی تضمین می‌کند. سیستم سیگنالینگ برای اطلاع رسانی اقدامات مورد نظر خودرو به سایر کاربران جاده، با استفاده از وسایلی مانند چراغ های ترمز و چراغ های ترخیص استفاده می شود. در نهایت، سیستم ابزار دقیق پارامترهای مختلف-کارکرد زمان واقعی-مانند سرعت خودرو، دور موتور، سطح سوخت، و دمای مایع خنک‌کننده{9}}را نشان می‌دهد که راننده را قادر می‌سازد تا وضعیت عملیاتی خودرو را به راحتی کنترل کند.
بدنه خودرو
بدنه وسیله نقلیه چارچوب ساختاری اولیه کامیون را تشکیل می دهد و برای پشتیبانی از محموله و اجزای مختلف وسیله نقلیه عمل می کند. بدنه اساساً از دو بخش اصلی تشکیل شده است: قاب شاسی و محفظه بار. قاب شاسی به عنوان ساختار اسکلتی خودرو عمل می کند. تمام بار وسیله نقلیه-از جمله وزن محموله-را تحمل می‌کند و این بار را روی چرخ‌ها و سیستم تعلیق توزیع می‌کند. محفظه بار، بسته به کاربرد خاص و مدل وسیله نقلیه، به انواع مختلفی دسته بندی می شود-مانند بدنه های تخت/پایه-جانب، بدنه جعبه محصور، و بدنه تخلیه- که هر کدام برای هدف خاصی از حمل بار طراحی شده اند.
تجهیزات تخصصی
علاوه بر این، برخی از کامیون‌های تخصصی با تجهیزات ویژه- ساخته شده‌اند. برای مثال، کامیون‌های یخچال‌دار دارای واحدهای تبرید هستند که برای حفظ محیطی با دمای پایین-در محفظه بار طراحی شده‌اند. کامیون های تانک مجهز به دستگاه هایی مانند پمپ ها و دریچه های تنفس برای تسهیل بارگیری، تخلیه و ذخیره محموله های مایع هستند. ماشین های آتش نشانی به نوبه خود مجهز به دستگاه های تخصصی-شامل پمپ های آتش نشانی، توپ های آب و نردبان های هوایی{6}}برای اجرای عملیات اطفای حریق و نجات هستند. این دستگاه های تخصصی کلیدی هستند که کامیون های باربری تخصصی را قادر می سازد تا وظایف خاص خود را انجام دهند.
